profiel

De angst dat hij in zijn slaap zou overlijden, bekroop hem zodra hij zijn achterhoofd op het kussen had gelegd. Hij durfde zijn ogen daarna niet te sluiten. Daarom begon hij te schrijven. Hij schreef afscheidsbrieven, wel honderden. Iedere avond een. Op het ritme van zijn hartslag vielen er woorden in zinnen waarmee hij afscheid nam. Van de wereld, van zichzelf daarin. Op de envelop schreef hij: 'Aan wie mij vindt'. Soms gleed er een warme druppel over het papier. Dan was het nog zo fijn hier.

's Ochtends ontwaakte hij in een springlevende genade van het daglicht. Nooit las hij zijn brieven terug. Ze verdwenen in een multomap; zijn verzameling afscheidsbrieven, zijn familiegraf. Iedere ochtend werd er een overlevende bijgezet. "De Map van het Geduld" zo had hij hem genoemd. Want de dood is een veelwinnaar. Er is alleen wat geduld voor nodig, zoals om te leven wat lucht nodig is. Tot die tijd moet hij zijn ogen open houden en schrijven alsof zijn leven ervan afhangt.

Olivier Willemsen (1980) schrijft. Hij werkt o.a. als columnist voor De Balie in Amsterdam.

teksten, ontwerp en foto´s:
olivier@olivierwillemsen.nl
Amsterdam 2012.