mobiele cel

dag telefooncel
ik mis je groen op straat
je draaischijf je bel en
hoe je tegen me praat

opeens stond je daar, op het Valeriusplein rond 
eenendertig, meende opa, en toen:
waren de treinen nog van hout jongen
dikke havermoutpap; en altijd die riedel die eindigt bij Diettrich

hij had over haar gezongen
naar haar in Hoorn
ich bin von kopf bis fuß auf liebe eingestellt
opa’s ode aan oma

nu mis ik je overal
van top tot teen was jij de mijne
kon me bij hagel in je verwarmen
me vergrijpen aan je collect call

wellicht ben je nu nergens, roepende in lege woestijnen
eenzaam wachtend op bezoek 
met je gleufje vol zand
aan je touwtje een onleesbaar boek

oh ik mis je ingeslagen ruit
je snoetje, je klamme bekje
het is over en ik sluit 
af met een hekje