oorlog

Ik legde Anne uit dat twee mensen die elkaar leuk vinden op een zekere dag een ooievaar kopen (of er een uit het vogelasiel halen), en deze vervolgens laten uitvliegen om baby's voor hen te gaan zoeken. 
"Waar zoekt een ooievaar baby's?", reageerde Anne verwonderd.
"In het bos", antwoordde ik - een kind kan men altijd naar het bos verwijzen dankzij de sprookjes; in het bos is alles mogelijk.

Anne hapte in een boterham met smeerkaas.
"En als mensen elkaar niet leuk vinden?" smakte ze, "wat gebeurt er dan?".
We zaten in de keuken. Ik blies in mijn koffie.
"Als mensen elkaar niet leuk vinden, dan komt de oorlog".
"Wat is dat voor dier?", vroeg Anne.
"Een gemenerik".

Haar vier jaar oudere broertje ving ons gesprek vanachter zijn computer in de woonkamer op.
"Het is een weblog over oren!", gilde hij de keuken in, "een weblog over oren!"
Anne keek me wat verward aan.
"Nee hoor. De oorlog is geen weblog over oren, Anne", zei ik zacht, "de oorlog dat is een ruzie. Een heel nare ruzie tussen mensen".
"Is er ook oorlog in het bos?", vroeg ze.
"Soms" zei ik, en ik zag een peloton soldaten door de Ardennen trekken.
Anne zag geen soldaten door de Ardennen trekken. Ze dacht praktisch:
"Wat gebeurt er met de baby'tjes in het bos als er oorlog is?".
De wanhoop klonk door in haar stem. Haar broertje reed ondertussen op zijn bureaustoel de keuken binnen. Het ventje hield halt in de deuropening en sloeg zijn armen geanimeerd over elkaar.
Ik veinsde een slok koffie; mijn kop was leeg maar ik had wat bedenktijd nodig.

"Er zit een vlekje smeerkaas op je mondhoek, Anne", rekte ik.
Ze veegde het met haar wijsvinger weg.
"Wat gebeurt er met die baby'tjes?", vroeg ze nogmaals. Ze sabbelde op haar wijsvinger.
"Nou?", schaterde haar broertje. Hij botste guitig met zijn bureaustoel tegen de deuropening. "Leg dat maar eens uit, meneer de oppasser!".
Ik kwam er niet mee weg, dat was duidelijk. Ik had mezelf met het ooievaarverhaal lelijk in de nesten gewerkt.

"Luister Anne, als twee mensen elkaar leuk vinden, dan kopen ze helemaal geen ooievaar. En ze halen er natuurlijk ook geen uit het vogelasiel".
Anne keek moeilijk.
"Als twee mensen elkaar leuk vinden... dan trekken ze elkaars kleren uit".
Ze keek nu nog moeilijker.
"Waarom trekken ze elkaars kleren uit?".
"Dat doen ze om een baby te maken".
"In het bos?".
"Soms", glimlachte ik.

Anne dacht na en draaide haar hoofd naar haar broertje in de deuropening. 
"Maar", vervolgde ik, "ook tijdens de oorlog blijven mensen die elkaar leuk vinden elkaars kleren uittrekken".
"Ze gaan neuken!", brulde haar broertje. "Ze neuken!".
Het kereltje botste met zijn bureaustoel tegen het kozijn en draaide in de rondte. Dol van vreugde reed hij terug naar de woonkamer. Hij had zijn pleziertje gehad en kroop weer achter de computer.
Anne staarde ondertussen peinzend naar het plafond.

"Maar wie hebben er ruzie in de oorlog?", fluisterde ze onvoldaan.
"Wel, de mensen die elkaar niet leuk vinden".
"En trekken die elkaars kleren ook uit?"
"Nee", zei ik, "want zij vinden elkaar niet leuk. Alleen mensen die elkaar leuk vinden trekken elkaars kleren uit".
Anne stond resoluut op. Ze liep naar haar broertje in de woonkamer.
Ze kroop onder de computertafel en probeerde zijn broek uit te trekken.
Het werd oorlog.